Van 26 tot en met 29 maart vond in Ahoy de 26^e editie van Art Rotterdam plaats. Maar liefst 150 galeries uit negen landen zorgden voor een optimistische en gevarieerde beurs - met het Sculpture Park, uiteraard de New Art section en Prospects voor opkomende en startende kunstenaars, Projections voor videokunst en computeranimaties en dit jaar voor het eerst de fotografie van de 13^e editie van Unseen Photo. We blikken terug op de presentaties van een aantal Rotterdamse galeries en kunstenaars.

Art Rotterdam -Spatial Works- begon al voor de deur van Ahoy. Buiten op het winderige Zuidplein werd je verwelkomd met de boomtenten van Dré Wapenaar (1961). De sculpturen waren hier ietwat ontheemd aan de betonnen pilaren van Ahoy bevestigd. De dauwdruppels van canvas voelen zich duidelijk meer thuis in de natuur, hangend aan bomen op weg naar omlaag. Maar voor uw geruststelling, risico is hier uitgesloten: Ahoy maakte zelfs sterkteberekeningen om te bepalen of het wel veilig was de werken hier op te hangen. Volgend jaar zijn de boomtenten er ook weer, maar dan in de verwarmde binnenruimte.

Dré Wapenaar, Boomtenten voor entree van Ahoy.

Wat neem je mee als je je vaderland verlaat of naar een verre planeet afreist? Deze vraag inspireert Linhuei Chen (1981). In haar werk gaat ze op zoek naar onze verhouding tot de natuur waarvan we afhankelijk zijn maar die ook een bedreiging voor ons vormt. Zelf geboren in Taiwan, illustreert ze het pakkend aan de hand van de Watersnoodramp van 1953 toen de natuur dodelijk was. Maar als we afreizen naar een planeet in de ruimte moeten we juist die aardse natuur meenemen en in kassen koesteren om te kunnen overleven. In een Magritte-achtig schilderij A Memory Capsule verbeeldt ze ook het niet-materiële wat we meetorsen: onze herinneringen aan dat wat onze nationale en persoonlijke identiteit bepaalt, ook ver weg van onze geboortegrond.

Linhuei Chen, A Memory Capsule (2025).

Rademakers Gallery besteedde een hele wand aan de bewegende poëzie van Johannes Langkamp (1985). Zijn inventieve, mechanische installaties zijn betoverend, grappig en boeiend. Het gezang van een mannenkoor klinkt bij zeven zwarte stropdassen die hangen voor een wit vlak. Het onzichtbare strottenhoofd beweegt de stropdas, maar de zangers zelf zijn nergens te bekennen. Toen het renoverende Museum Boijmans van Beuningen in 2024 voor vijf weken de deuren voor publiek opende, was in een ruimte een groot kinetisch kunstwerk van Langkamp te zien. Een kleine uitvoering ervan, The Pace of Beige Lines, was van dichtbij op Art Rotterdam te zien. De beschouwer heeft steeds de keuze: zich laten betoveren door een visueel sprookje of bestuderen welke mechanische constructie de beweging mogelijk maakt.

Kinetisch wek van Johannes Langkamp.

Bij Galerie Vivid trekken 34 kleurrijke portretjes in plasticine klei de aandacht. Ze zijn van Efrat Zehavi (1974). Portraits of Freedom heet de serie. Zehavi modelleerde ze in Gorinchem terwijl ze in gesprek ging over het thema vrijheid met inwoners van diverse culturele achtergrond. Haar gesprekspartners kozen zelf de kleuren waarin ze geportretteerd werden, de kleur die zij associeerden met vrijheid. Ook in twee andere beeldenseries vangt Zehavi emoties. De pijn, verlies, rouw en verscheurde gevoelens van leegte na een doodgeboren kind, verbeeldde ze in de serie Blue Baby Blue Hole (2022). De verborgen, verzwegen pijn heeft ze vastgelegd als een kop zonder mond, een gapend gat in een romp of messteken over het gehele lijf. Luchtiger is haar Bodybook uit 2025 een serie keramieke, ongeglazuurde beeldjes die als een dagboek lezen. Iedere dag beeldde Zehavi haar eigen stemming en fysieke beleving uit.

Efrat Zehavi, Portraits of Freedom (2025).

Hoofdsponsor DHB wijdde een expositieruimte aan South Forward: een kunstproject dat tot stand kwam in samenwerking met de wijk rondom Ahoy, Rotterdam Zuid. De van oorsprong Jamaicaanse Karla King (1995) maakte in dat kader het schilderij Fragments of Tomorrow. Onder het motto Van zooi naar mooi’ heeft ze met koffiefilters reliëf aangebracht in het werk. Twee kinderen voor de skyline van Rotterdam slepen een net achter zich aan. Een net gevuld met kleurrijke, kwetsbare bloemen. Zij slepen de last van de natuur achter zich aan. Zij verzamelden het moois om het te bewaren, maar voor hen ligt een toekomt om ervoor te zorgen.

Karla King, Fragments of Tomorrow (2026).

Er was in deze editie ook veel fraaie fotografie te zien. De Rotterdamse Lenny Oosterwijk (1969), fotograaf en galeriehouder (Gallery Untitled), zoekt met zijn natuurfotografie getiteld Heraclitus, het raakvlak met de schilderkunst. De zee, bomen, vogels en een waterige zon, Oosterwijks foto’s doen denken aan abstracte schilderijen. Heraclitus is vooral bekend van zijn uitspraak ‘Panta Rhei’: alles stroomt. Bij de foto’s horen kleine flesjes gevuld met water en vermelding van de exacte coördinaten waar de foto is genomen en de flesjes gevuld zijn: niet met het water op de foto, dat is immers een momentopname - Panta Rhei.

Lenny Oosterwijk, The sound of silence, yakushima, 2026.

Op zijn beurt benadert Geert Mul (1965) met een mooie verstilde computeranimatie de schilderkunst. Het drieluik dat in Rotterdam te zien was, is een evolutie van kleurrijke, organische vormen die voor je ogen plaatsvindt.

Computeranimatie van Geert Mul.

Bij de Rotterdamse galerie Weisbard valt het werk Stitch! op van Meta Struycken (1964). Struycken is opgeleid aan de modeacademie ArtEZ in Arnhem. Medestudenten kozen voor de haute couture of de hijgerige fast fashion, Struycken koos voor de kunst. Een serie mini jassen hangt ieder aan een ijzeren klerenhangertje aan de wand. Uiterst zorgvuldig gemaakt met verschillende naaldtechnieken, ieder met een individuele touch. Wollen stoffen in uitgekiende patronen, met aandacht voor details en daardoor tijdloos en persoonlijk. Het zijn geen modellen als studies voor latere versies in menselijke afmetingen, het zijn geen ook Barbiekleertjes, het is een aanklacht tegen de vervuiling en verspilling van de fast fashion. Door het goedkope aanbod ontstaat er een kledingkast van passanten, die niet worden gewassen, niet gerepareerd en zeker niet na afdanken worden hergebruikt. Kleding wordt weggegooid omdat het tijdelijke, onpersoonlijke kleren zijn die hoogstens een seizoen meegaan. Mode zonder liefde voor het product, zonder respect voor het milieu of de makers. Struycken pleit voor een kledingkast met een persoonlijke verzameling zoals de kunst die zij maakt.

Meta Struycken, Stitch!

Nu de hondenpoep van de stoep (zo goed als) verdwenen is, hebben we in Nederland een nieuwe ergernis op straat gevonden: de fat bike van generatie Z en Alpha. Rijdt inmiddels iedere 60-plusser op een elektrische fiets, die van de 20-minner heeft niet 2 inch maar 5 inch brede velgen. Maar daar blijft het verschil niet bij. De fat bike staat voor alles wat fout is aan de verdorven jeugd: geweld, asociaal gedrag en minachting voor de medemens. Maar wie van de twee generaties staat nu voor die problemen in de maatschappij? Zadelen niet juist de boomers de maatschappij op met het geweld dat de aarde al generaties wordt aangedaan? Wie gaat de vergrijzing van de maatschappij in goede banen leiden? Welke generatie heeft de taak om wereldwijde conflicten op te lossen? Niet de betweterige boomer, maar hoogstwaarschijnlijk wel de generatie die nu op een te brede velg rondfietst. Twee levensgrote fat bikes van polystyreen en acrylverf van het kunstenaarsduo J&B verbeelden dit vraagstuk. Achter de initialen schuilen Jacob van der Zwan en Bert Frings (1972). Zij hebben een prominente plaats in de stand van Van Zijll Langhout Contemporary Art. De fat bikes zijn schijnbaar achteloos (fout) geparkeerd op een verzameling stoeptegels leunend tegen een wegafzetting. De stedelijke en maatschappelijke problematiek in een werk samengevat. Oogt het werk museaal, toch werd het al snel na opening van de beurs verkocht aan een particuliere verzamelaar.

Wanneer je meer werk wilt zien van J&B kun je terecht in Gorssel. In de vaste collectie van Museum More is onlangs een mooi sculptuur van het duo opgenomen.

J&B, OK Boomer (2026).

Meer lezen

Johannes Langkamp

Efrat Zehavi

Karla King

Geert Mul

J&B