Robin Kolleman

Ik ben daar gestart met mode, maar afgestudeerd op beeldhouwen en mixed media. Vrij direct na mijn start op de academie kwam ik er namelijk achter dat beeldhouwen mij veel meer mogelijkheden bood qua maatvoering en materialen, maar vooral ook qua inhoud ten opzichte van de mode. Ik voelde me daardoor veel vrijer. Je bent niet meer gebonden aan het menselijk lichaam. Hoewel ik nu juist vanuit dat lichaam werk.

Ik werk met drie begrippen: de aanblik, de aanraking en de aantasting. Drie stadia van contact. Daarmee onderzoek ik wat er in/tussen en door mensen plaatsvindt, op diverse niveaus, in de breedste zin. Mijn werk krijgt de laatste tijd soms ook een meer geëngageerde vorm. Maar de kwetsbaarheid in materialen blijft en de afwezigheid van kleur.

Uit het dagelijks leven. Daarin kom je mensen tegen, en zie je ook wat mensen elkaar kunnen aandoen. Of juist van een afstand blijven kijken. Dat laatste vooral kan ook verdomd pijnlijk zijn. Dodelijk zelfs.
Ik werk sinds 2018 met een dodenlijst, van de immigranten die tijdens hun reis naar Europe overleden zijn, met name op de Middellandse Zee. Eigenlijk is het een levende dodenlijst. Hij wordt nog steeds langer en langer. Ik merkte op een gegeven moment dat mij dat wakker hield dat wij zo met mensen omgaan. Dat we ze dood laten gaan.

Omdat ik heel lang installaties heb gemaakt, had ik lang geen verzamelaars. Installaties verkoop je niet, die maak je specifiek voor een bepaalde ruimte en zijn daar mee tijdelijk. Pas de laatste jaren, vanaf 2012, ben ik echt structureel meer autonoom werk gaan maken. Vandaar dat mijn relaties met verzamelaars nog niet zo oud zijn. Ik heb er op dit moment diverse, die een aantal werken van mij hebben.

Ja, sinds kort. Hij is al jaren verzamelaar. Afgelopen half jaar is hij ook een galerie begonnen. Dat is sowieso super stoer in deze tijd. Hij is uit zichzelf naar mij toe gekomen. Hij had mijn werk op Facebook gezien en wou het in het echt zien - hij ging meteen met twee kleine werkjes naar huis. Één, dat is de titel, is een verscheurd mens, die opnieuw in elkaar is gezet.

Hij heeft ook de multiple vuistje getiteld Actie! Actie! is een project wat ontstaan is naar aanleiding van de dodenlijst van immigranten. Ieder vuistje verbeeldt een dode vluchteling.

Wat ik op een gegeven moment besloten heb, is om de vuistjes heel consequent dagelijks te blijven maken. Uiteindelijk wil ik daar ook installaties mee gaan maken, Daar ben ik wel al wat proeven mee aan het doen, om vormen te kiezen. Stromen, maar ook juist een hele gestructureerde vormen als een piramide, een graftombe. Ik wil sowieso het aantal vuistjes maken gelijk aan het aantal mensen dat in één jaar overlijdt. Dat zijn er gemiddeld 1408, dus daar blijf ik voorlopig wel mee bezig.
Oscar kocht er zes, waarvan vijf om weg te geven om het idee achter het vuistje aandacht te geven en te verspreiden.

Ik werk in principe niet in opdracht. Al zijn installaties natuurlijk eigenlijk een opdracht, maar ben je daar wel verder totaal vrij in. Áls het me gevraagd zou worden, dan zou ik het zien als een installatie en dan moet ik de volledige vrijheid hebben.

‘Don’t Look Now’ (1) was een installatie in twee ramen, vitrines als het ware – die kan ik niet naar het museum verplaatsen. Dus ik heb er een nieuwe vorm voor gekozen, maar daarbij maak ik wel weer gebruik van de levende dodenlijst en de twee dodenmaskers.