Maud van den Beuken

“Op de middelbare school was ik altijd bezig met het maken van werkstukken voor mijn aardrijkskundelessen. Ik kon helemaal opgaan in één onderwerp waarover ik dan teksten, plaatjes en informatie bij elkaar verzamelde. Daar maakte ik tekeningen bij en zo kon ik een geheel eigen logica creëren. Ik dacht toen dat ik boeken wilde maken en besloot Grafisch Ontwerp te studeren. Na enkele weken op de academie kwam ik erachter dat het mij niet ging om het omhulsel van een boek, maar ik was veel nieuwsgieriger om te ontdekken wat er in die boeken zou kunnen staan. Toen ben ik overgestapt naar Autonome Beeldende Kunst, waarin ik mijn onderzoeken niet hoefde te beperken tot de kaders van één medium. Dat onderzoekende karakter staat nog steeds centraal in mijn werkwijze. Ik houd me veel bezig met de vraag hoe de mens de wereld om zich heen begrijpt. Hoe bewegen wij tussen de lucht en het land in, en op wat voor manieren brengen we dat in kaart?”
 

“In de periode op de academie in Breda werkte ik graag in het omliggende bos. Ik herinner mij een moment in de winter waarop het veel regende en ik niet buiten kon werken. Terwijl ik binnen achter het raam zat, starend naar de regen, frustreerde mij dat. Ik stelde mijzelf de vraag of ik niet mét de regen zou kunnen werken in plaats me er door te laten weerhouden, want ook dat is tenslotte een onderdeel van het landschap buiten. Ik besloot toen om de regen op te vangen in een grote kom die ik naar de hemel richtte. Voordat ik naar Breda verhuisde was het voor mij iets vanzelfsprekends om veel buiten te zijn doordat ik opgroeide in een dorpje aan de Maas. Op het moment dat ik afstand nam van die plek en de rest van de wereld steeds verder ontdekte, merkte ik pas hoezeer ik die interactie met buiten nodig heb.”

“De basale manier waarop de land art kunstenaars van de jaren ’70 omgaan met de wereld om ons heen intrigeert mij. Het werk is daarbij niet langer een object wat in de ruimte gezet wordt, maar de ruimte kan ook het werk worden. James Turrell heeft bijvoorbeeld een vulkaan gekocht en daarin het landschap weten toe te eigenen. Dat laat zien dat we niet steeds nieuwe dingen op deze wereld hoeven te plaatsen om nog meer informatie te creëren. Het is er al en we hoeven het alleen nog maar aan te wijzen. Op de academie kwam de vraag centraal te staan of mijn ervaring ook een werk kan worden. Ik maakte in die periode korte reizen in mijn eentje, waardoor het fysieke ‘ontdekken’ steeds belangrijker werd. Op een van die eerste reizen ging ik naar Spanje om voor één dag een bergtop te beklimmen. Bovenop die berg stuurde ik een sms naar al mijn klasgenoten: ‘12.14 I’m on top of a mountain now’, als een bevestiging van mijn bestaan op die tijd en plaats.”

“Ik speel met de vraag of ik de hele aarde zou kunnen kopiëren op een schaal van één op één, op ware grootte. Dit idee komt ook naar voren in het verhaal On Exactitude in Science van Jorge Luis Borges, over een koning die zijn koninkrijk zo exact mogelijk in kaart probeert te brengen en daarom een kaart laat maken zo groot als het koninkrijk zelf. Tijdens mijn verblijf bij Achterhaus Ateliergemeinschaft in Hamburg (oktober – december 2020) stelde ik deze vraag ook: Waar begin je met de aarde kopiëren en waar laat je die kopie? Met dat in mijn achterhoofd ben ik op expedities gegaan door de stad samen met mensen die ik daar ontmoette. Zo kwam ik in veel interessante situaties terecht, waarbij ik bijvoorbeeld werd meegenomen op een tocht door het bos. Die tocht kwam uit bij een leeg veld waar slib uit de Elbe wordt opgeslagen. Ik heb die slib vanuit de rivier verzameld en meegenomen naar Rotterdam. Door een deel van het landschap op te tillen en mee te nemen kan ik het op een andere manier begrijpen. Al deze expedities heb ik vastgelegd op camera en breng ik samen in een film. In deze werkperiode ontmoette ik op hetzelfde moment het open collectief LU’UM dat werkt in de Mercedes toren. Die toren is vooraf aan de Tweede Wereldoorlog gebouwd van gewapend beton en is daarom niet verwoest tijdens bombardementen. Nu staat de toren temidden van een druk kruispunt van snelwegen die er later omheen zijn gebouwd waardoor het, bijna zoals een berg, een onderdeel wordt van het landschap. Vanaf de bovenste verdieping lijkt het weidse uitzicht een dialoog te voeren met de stad. Het resoneren tussen deze twee zal een belangrijke rol spelen in de film.”

“In mijn eigen werk speelt het aspect van onderzoeken en op pad gaan een grote rol, waarbij mijn atelier vooral fungeert als verwerkingskamer. Ik ben op zoek naar manieren hoe mijn expedities en gesprekken een groter onderdeel daarvan kunnen worden. Door in een residentie te verblijven met het open collectief LU’UM in Hamburg verdween de scheidingslijn tussen werken en wonen. Zo nam ik het collectief vaker mee op expedities en vond ik hierin ruimte om te experimenteren. Een kunstwerk heeft voor mij de rol om nieuwe ruimte te creëren voor vragen die op andere plekken geen ruimte vinden.”

“Iedere expeditie die ik heb gemaakt heeft een heel nieuw soort avontuur met zich mee gebracht, maar India is wel de meest intense reis geweest. Ik ging daarheen om de Kaveri rivier te voet te volgen, maar eenmaal daar leek het alsof ik helemaal opnieuw moest uitvinden hoe de wereld werkte. India is een land van uitersten waarin alle sociale regels, normen en waarden niet werken zoals ik ze ken. Echter werd ik al snel door veel mensen uitgenodigd om hun tempel te bezoeken of bij hun thuis te komen eten. Ik heb op mijn intuïtie vertrouwd en zo van dag tot dag geleefd. Mijn wandelroute had ik op basis van de afstanden tussen verschillende slaapplekken vooraf in New Delhi uitgestippeld. Via Google Maps heb ik zo een route uitgezet waarbij ik iedere dag ongeveer 15 tot 25 kilometer wandelde door een temperatuur van 40 graden.”  
 

“Ik heb Julius leren kennen na afloop van een lezing van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. Daar werd ik eigenlijk per toeval aan hem voorgesteld. Hij vroeg wat ik deed en ik vertelde dat ik de lucht in kaart bracht. Hij was meteen enthousiast, want hij gaf mij een visitekaartje en vertelde dat hij zijn eigen galerie aan het bouwen was. Ik wist niet wat ik kon verwachten, maar na een eerste bezoek was ik erg verrast door de prachtige plek en het enorme netwerk dat hij om zich heen heeft. Hij heeft mij de mooie kans gegeven om het project Mapping the Sky samen verder vorm te geven en te ontwikkelen tot een expositie. We hebben een hele intensieve en betrokken samenwerking gehad. In de totstandkoming van het uiteindelijke werk heb ik veel van Julius geleerd over de materiaalkeuzes en presentatie. Ik waardeer het enorm hoeveel tijd en energie hij heeft geïnvesteerd in het project.”