Koen Taselaar

“Toen ik op de middelbare school zat bezocht ik met mijn moeder open dagen voor opleidingen. Zij heeft zelf op de kunstacademie gezeten en stelde daarom voor om ook even bij haar oude school te kijken. Zodra ik daar binnen liep vond ik het fantastisch.

Na de academie ben ik zelfstandig aan de slag gegaan. In die tijd maakte ik vooral zwart-wit tekeningen op klein formaat. Die bleken heel geschikt om zine-achtige publicaties van te maken, dus ik ben daarvan kleine artist books gaan uitgeven. Dat was ook een goede reden om te blijven maken; als ik 10 tekeningen had liggen en er nog minimaal 10 bij wilde maken voor een boekje bijvoorbeeld. Zo ben ik ook begonnen met experimenteren met verschillende print-technieken zoals zeefdruk of risoprint.”

“Er zijn verschillende leermomenten geweest die mij verder hebben geholpen. Zo werd ik bijvoorbeeld in 2011 door Erik Kessels uitgenodigd om mee te doen aan de tentoonstelling ‘Graphic Detour’. Van hem heb ik een manier van werken geleerd waar veel maken en durven centraal staat, en het is niet erg als iets een keer niet goed is.

Die methode paste bij mij. Ik heb vroeger namelijk veel geskateboard, waarbij je ook trucs moet blijven proberen tot het lukt. Of soms lukt het helemaal niet en dan ga je een keer op je bek. Dat is helemaal niet erg, maar het is goed om te experimenteren en risico te nemen.”

“Als ik maar één soort kunst zou moeten noemen waar ik mij toe aangetrokken voel dan denk ik aan outsider art. Daarmee bedoel ik kunst die niet noodzakelijk door beroepskunstenaars is gemaakt maar wel een eigen beeldtaal heeft. Henri Drager kon bijvoorbeeld zo’n wereld neerzetten die alleen voor hemzelf gemaakt lijkt te zijn, en dat vind ik ontzettend mooi. Omdat ik een van de eerste generaties ben die van jongs af aan met internet is opgegroeid, is dat iets wat mij aanspreekt. Ik heb namelijk de hele tijd alles om handen en kan vrij beelden uitkiezen, waarop ik kan reageren of grapjes mee kan maken. Dat zit ook wel heel erg in mijn werk. Er zijn natuurlijk ook heel veel andere soorten kunstvormen en kunstenaars die ik erg kan waarderen.”

“Afgelopen zomer heb ik voor het eerst zelf een kunstwerk gekocht bij een galerie, dat was een werk van Ryo Kinoshita. Hij heeft oplossingen in zijn werk die totaal uniek zijn en waarvan ik niet snap hoe hij daarop is gekomen. Kinoshita maakt bijvoorbeeld dunne lijntjes olieverf met een taart-spuitzak. Ik houd heel erg van die intelligentie in het materiaal en de tactiliteit van het werk. Zelf heb ik een heel visueel geheugen waardoor ik als het ware een database in mijn hoofd heb opgebouwd. Als ik dan een werk zie wat ik écht niet kan herleiden vind ik dat interessant.”

“Dat het absoluut geen taak heeft! Een kunstwerk hoort juist vrijheid te hebben en dat is ook zeker de kracht ervan. Het werk van de kunstenaars in mijn omgeving alleen al is zo divers, daar is niet één uitspraak aan te koppelen. Er mag best wat gekte en experiment in een kunstwerk zitten. Misschien is dat het; wanneer er iets in geprobeerd wordt? Maar ook daar kan een kunstwerk weer compleet los van staan.”

“Er is niet één werk wat ik kan uitkiezen, daarvoor is ‘trots’ sowieso een lastig woord. De werken waar ik het meeste aan heb gehad zijn ontstaan in een soort flow waarbij ik mijzelf heb weten te verrassen. Wanneer ik tijdens het maken op iets compleet anders uitkom dan ik van tevoren had bedacht, en ineens blijkt het werk helemaal te kloppen.”

“Sereh en Thijs zijn goede vrienden van mij die al lange tijd een werk wilden kopen. Toen ze in mijn atelier langskwamen om wat dingen te bekijken had ik van tevoren bedacht dat Existential Acceleration misschien wel bij ze zou passen. Dat werk bestaat uit twee verschillende kleuren die door elkaar heen zijn getekend in een bladpatroon, bijna een soort leestest. Omdat Sereh en Thijs beiden goed belezen mensen zijn kan me voorstellen dat de tekst aanspreekt. Maar, het is ook gewoon een fijn werk om naar te kijken. Qua kleuren dacht ik dat het goed in hun huis zou passen, uiteindelijk moet je daar ook over nadenken. Ze hebben die dag zelfs twee tekeningen uitgekozen; ook nog een zwart-wit tekening getiteld Tabasco Sunset.”