Benjamin Li

“Eigenlijk studeerde ik psychologie, maar daar zat ik voor mijn gevoel een beetje in vast. Veel van mijn vrienden waren op dat moment met fotografie bezig dus daar werd ik door aangestoken. Ik kocht een camera om mee te experimenteren en meldde mij aan bij de Willem de Kooning Academie. In het eerste jaar voelde ik mij daar niet meteen op mijn plek, maar de docenten merkten op dat ik dingen conceptueel anders zag. In het tweede jaar kreeg ik daar zelf ook meer vertrouwen in en ontwikkelde het idee waar ik later mee zou afstuderen. Dat werd een soort stip aan de horizon waar ik naartoe wilde en dat is ook gelukt. Dat project heet Te Koop, waarbij ik nepadvertenties maakte op Marktplaats waarin ik mijzelf letterlijk gecamoufleerd heb verstopt. Ik vroeg mij af of mensen mij dan zouden zien in die foto’s, en wat er dan gebeurt in het onderhandelen over het product.”

“Op dit moment ben ik bezig met het maken van keramieken fortune cookies en dat was inderdaad ook een ‘stip’. De vorm had ik al in mijn hoofd zitten alleen nog niet de precieze uitvoering. Soms is een werk nog niet klaar om gemaakt te worden. Mijn projecten zijn vaak langjarig en kunnen over tijd gevormd, veranderd, of uitgebreid worden. Soms raken verschillende werken met elkaar verweven, en er kan natuurlijk ook spontaan iets ontstaan. Wat op dit moment voor mijn volgende project die ‘stip’ is dat zeg ik nog niet.”

“Bij een overzichtstentoonstelling van Hans Eijkelboom in het fotomuseum in Den Haag zag ik een paar jaar geleden een project van hem uit de jaren ’70 genaamd in de krant. Hij had toentertijd een politieradio op zijn kamer staan, en iedere keer als er een melding van bijvoorbeeld een ongeluk in de buurt werd gemaakt ging hij er naartoe om bij de scène te staan. Dan hoopte hij dat een journalist hem daarbij zou fotograferen, zo kwam hij op de achtergrond van foto’s van de krant terecht. Toen ik het zag vond ik het heel interessant dat hij op die manier een krant probeerde te infiltreren. Door bewust gebruik te maken van een politieradio werd hij een figurant in de foto’s die op dat moment in het nieuws waren. Op een bepaalde manier zit daar eenzelfde patroon in wat ik heb opgezocht met mijn project te koop.”

“In mijn eigen werk ben ik veel bezig met eten als thematiek. Voedsel is namelijk niet alleen nodig voor ons dagelijks functioneren. Als dat de enige functie van eten was zouden wij nú allemaal astronautenvoedsel gaan eten. Wij hechten er namelijk waarde aan hoe eten eruit ziet, hoe het ruikt, hoe het voelt, hoe het smaakt, en wellicht soms ook hoe het klinkt. Voedsel is een verbinder en gaat over emoties, net zoals kunst dat kan doen. Mensen hebben mij bijvoorbeeld wel eens gemaild dat ze graag zelf een puzzel van mij in elkaar willen zetten. Dan hadden ze er over gelezen, maar was het wellicht onduidelijk dat ik de puzzels zelf al maak en inlijst. Dat vind ik juist heel leuk; is het dan die puzzel die mij verbindt met hun? Ik zie een overeenkomst tussen koken en puzzelen en daarom maak ik ze. Bij koken worden ingrediënten verzameld, voorbereid, en samengebracht voor het gerecht. Voor een puzzel geldt precies hetzelfde, de verschillende stukjes worden samengebracht en bij elkaar gelegd voor het resultaat. Hoewel puzzelen wel iets eendimensionaler is.”

“Een belangrijk detail wat misschien iets verklaart over mijn werk, is dat ik niet ben opgevoed door mijn ouders. Daar zit een persoonlijke pijn, maar ook juist een persoonlijke kracht die ik inzet in mijn werk. Voor een deel ben ik daardoor ontworteld. Mijn vader is kok, maar ik heb van hem nooit de Chinese kookkunst geleerd. Ik ben opgegroeid met boerenkool en spreek de Chinese taal niet. Naast het humoristische of het alledaagse in mijn werk zoals een mok of een puzzel, is het voor mij dus ook een manier om mij te verbinden met mijn roots.”

“Wat diepe indruk op mij heeft gemaakt was het afstudeerproject van mijn master aan het Piet Zwart Institute. Dat was een filminstallatie genaamd In Search Of Perfect Orange. Het bestaat uit drie video’s die naast elkaar gepresenteerd worden op drie TV-schermen. Links liggen de ingrediënten van een gerecht op een bord, in het midden twee handen die samen een kommetje vormen, en rechts een leeg bord. Ieder ingrediënt van het bord wordt stuk voor stuk in de handen gelegd, en vervolgens eruit gepakt en op het lege bord geplaatst. Die handen in het midden waren van mijn ouders. Eén van mijn vader en één van mijn moeder. Zij moesten daarvoor een hele moeilijke houding aannemen en lang vasthouden, waarbij mijn moeder achter mijn vader stond, maar dat is niet te zien op beeld. Als filmer en regisseur zag ik alles gebeuren: die serene houding van mijn ouders die zo kwetsbaar en krachtig tegelijkertijd was. Links daarvan een groep van zeven mannen die de ingrediënten oppakten, rechts een groep van negen vrouwen die de stukjes uit de handen van mijn ouders namen en op het lege bord legden. De lampen erop zorgden voor sterke schaduwlijnen met een dramatisch effect, en om mij heen was geen enkel geluid behalve voetstappen. Dat was prachtig om te zien. Ik ben samen met mijn twee assistentes de enige geweest die het werk zo heeft ervaren. Dan vra

“Hij had contact met mij gezocht nadat hij het werk ergens had gezien. Het was een puzzel met daarop een foto van Tja Sieuw, geroosterd varkensvlees. Ruben vertelde mij dat dat zijn favoriete gerecht is en dat was zijn reden om het te kopen. Ik vond het heel leuk om te horen want meestal kom ik er niet zo snel achter wat de motivatie van iemand is om een werk te kopen, en dit viel wel op.”